Komentarze do torrentflux

Komentarz do wpisu Tuvia Bielski And His Partisans. Heroes Or Common Bandits?, którego autorem jest Bielski Yakov

Bielski Yakov — Tue, 19 May 2009 20:55:07 +0000

We are Bielskies
Why did they walk to sheep to the slaughter? That is the essential question of the director Zwick who also did not understand coming from Chicago and a tough Jewish environment. That’s why he made the movie Defiance. If you analyze how the puppet Bielskis became the Macabees of their time you need to understand ‘the common attribution error’ which is a theory in social psychology.

It states when an outside person looks at a situation if it turns out good they will attribute the actor(s) in the situation in a positive light, if it turns out bad, in a negative light. In reality the situational vectors control the outcomes and the actor(s) are seen mostly a puppets with certain dispositional (genetic) and learned (environmental) strengths and weaknesses.

Let’s see what the ‘Bielski Puppets’ bring to the situation. Good genetic material for war and fighting. They were tall, athletic, primal, and aggressive; bred to be strong enough to survive for hundreds of years in a hostile non-urban, non-Jewish tiny village in the middle of nowhere. They needed to learn defensive and aggressive skills to fend off the myriad of anti-Semitic Poles, Belarusians, Russians and Cossacks in order to control their lives. They needed to learn to live in their rural forest environment, to grow, to hunt, to barter, to live outdoors and to make moonshine. This is who the Bielski Puppets, actor(s) were.

Let’s look at the environment and the vectors controlling the fate or the outcomes, the negative and positive. The Nazis march in kill and coral the Jews. The Nazis control the destiny of the Poles, Belarusians and Russians, who mostly hate the Jews. There becomes a split between the Nazis and the Russians. All peoples are forced to act with either party in order to survive. The Bielskis choose the Russians because there was no other choice.
The Bielski Otriad killed just under 400 enemies, “Zus personally killed 14 Nazis, 17 Policemen and 33 pro-Nazi spies and provocateurs”. (Duffy, The Bielski Brothers p265).

As the environment grew more hostile against Jews and the Bielskis in particular, the ante was raised and so was their response to it, ruthlessness and compassion. They were bred for this time and their skills matched what was needed, simple. The Jews see the Bielski Defiance in a positive light; some Poles, Belarusians, Russians and Cossacks see them in a negative light. From both perspectives the Bielski Puppets (actor(s)) just did whatever the environmental vectors demanded. Heroes/bandits, saviors/murderers?

Komentarz do wpisu Tewje Bielski i jego partyzanci, którego autorem jest royalist

royalist — Mon, 02 Feb 2009 10:57:02 +0000

Rozumiem,że żydzi potrzebują bohaterów.Ż ałuję,żepodziemne państwo polskie nie zrobiło więcej dla swoich obywateli żyd. poch.Uważam jednak że obowiazek działa w dwie strony (nie pytaj co ci moze dac ojczyzna…).W sytuacji zagrożenia życia liczy się t ylko instynkt przetrwania,jednak takie wydażenia jak w Nalibokach sprowadzają ludzi do poziomu barbarzyńcow i polakom od żydów też należy się szacunek i współczucie(jak i żydom od polaków).Filmowe stereotypy które świat przyjmuje jako prawdę (przy biernej postawie kolejnych polskich rządów)powodują że zamiast goić rozdrapuje się rany,anawet tworzy nowe.

Komentarz do wpisu Tewje Bielski i jego partyzanci, którego autorem jest aogon

aogon — Tue, 27 Jan 2009 23:09:40 +0000

Dzięki za sumę rozważań – wiele wyjaśnia :) Pozdrawiam!

Komentarz do wpisu Tewje Bielski i jego partyzanci, którego autorem jest INNA

INNA — Mon, 26 Jan 2009 00:38:36 +0000

Film”Opór”warto zobaczyć.Byłam-widziałam i uważam ,ze jest świetny!Daniel świetnie odtworzył w nim rolę Bielskiego.Po obejrzeniu powinniśmy się zatsanowić,czy w tamtych “szczególnych”warunkach możliwe byłoby pozostanie tylko bohaterem…

Komentarz do wpisu Tewje Bielski i jego partyzanci, którego autorem jest prtr

prtr — Sat, 24 Jan 2009 23:44:44 +0000

ok masz racje ciekawa sprawa Bielscy Brothers

Komentarz do wpisu Tewje Bielski i jego partyzanci, którego autorem jest Zbrodnia taka jak w Nalibokach | 2 wojna po latach

Zbrodnia taka jak w Nalibokach | 2 wojna po latach — Sun, 11 Jan 2009 22:44:18 +0000

[...] Zbrodnia taka jak w Naliboki, jest również badana przez Instytut Pamięci Narodowej, została popełniona na wsi Koniuchy na skraju lasu w Rudniki, gdzie wiele grup partyzanckich radzieckich stacjonowało. Członkowie tych grup często przeprowadzane naloty okolicznych wsi i osiedli w tym Koniuchy w celach grabieży: ich własności, głównie odzieży, obuwia, bydła i mąki. Żydowscy partyzanci w Lasie Rudniki, podporządkowanych sowieckiej partyzantce, składała się z czterech oddziałów: “Death to Fascism” prowadzony przez Jakuba (Yaakov) Prenner “Struggle” prowadzony przez Avrasha Rasel; “do zwycięstwa” prowadzony przez Shmuel Kaplinsky; i “Avenger” prowadzony przez Kovner Abba. No Related Post [...]

Komentarz do wpisu co to jest prtr ?, którego autorem jest Jak pisałem wcześniej trudno dziś ocenić skuteczność PRTR « torrentflux

Jak pisałem wcześniej trudno dziś ocenić skuteczność PRTR « torrentflux — Wed, 25 Jun 2008 11:44:38 +0000

[...] Europejskiego Rejestru Uwalniania i Transferu Zanieczyszczeń, zgłoszeniu w sprawozdaniu PRTR podlega uwolnienie, będące sumą uwolnień zanieczyszczeń do jednego elementu środowiska [...]

Komentarz do wpisu torrentflux b4rt, którego autorem jest Danny Aston

Danny Aston — Fri, 13 Jun 2008 02:45:45 +0000

Do you know how to limit the transfer of each user?

Thanks,
Danny

Komentarz do wpisu W czasie II wojny światowej na Kresach nacjonaliści ukraińscy z OUN, którego autorem jest Marcin

Marcin — Sat, 07 Jun 2008 16:26:50 +0000

Ziemia Chełmska spłynęła krwią. Krwią niewinnych, udręczonych i zamordowanych, bo niektórzy wyobrazili sobie, że kraj będzie się miał lepiej, jeżeli prawosławie, obecne tu od tysiąclecia, zniknie bez śladu. Dziesięciolecia rugowania wiary, burzenia świątyń, kulminację znalazły w latach 40. w zbrodni. Potem nastąpiły jeszcze wywózki – na wschód i zachód.
A jednak, także dzięki heroizmowi ofiar, na Chełmszczyźnie wciąż słychać cerkiewną modlitwę. 8 czerwca ma nastąpić kanonizacja Męczenników Ziemi Chełmskiej, duchownych i wiernych, którzy w latach drugiej wojny światowej i po jej zakończeniu oddali swe życie za prawosławie. Od kilku miesięcy przypominamy te tragiczne karty.
Uderzę pasterza,
a rozproszą się owce stada…
(Mt 26,31)
Niedawno jeszcze niebo czerwieniło się od płonących ukraińskich wsi, a ziemię pokrywały trupy zabitych niewinnych dzieci, kobiet, starszych ludzi oraz silnych, potężnych mężczyzn. Ukraińskie wioski zmieniały się w pustelnie. A teraz łuna bije nad polskimi osadami. Walk nie słychać, ale niebo czerwienieje. Chełmszczyzna zamienia się w całkowitą pustynię – wspomina lata 1943-1944 Ukrainiec Hryhorij Steciuk w książce “Czarni dymi na Wołyni”, wydanej w Toronto w 1968 roku.
W Hrubieszowskiem w akcjach przeciw prawosławnej ludności z mieszanych polsko – ukraińskich rodzin “przodowały” Bataliony Chłopskie. Czyniły tak również pododdziały mające powiązania z oddziałami sowieckimi (partyzantką komunistyczną), przenikającymi zza Buga. “Nici”, za które wtedy pociągano, wiodły do Moskwy, zwłaszcza do biur Związku Patriotów Polskich.
Dlatego m.in. wiosną 1944 roku Armia Krajowa Okręgu Lubelskiego wydała zalecenie, w którym zwracano uwagę, że w ostatnim czasie nawołują pewne czynniki nieodpowiedzialne lub będące na usługach obcych agentur do szukania pomsty na ludności ukraińskiej, zamieszkującej województwo lubelskie. Akcji tej należy przeciwdziałać, podkreślając usilnie, że Polacy nie są narodem morderców i bandytów, zaś za zbrodnicze czyny spotka bandytów sprawiedliwa kara we właściwym czasie.
Bataliony Chłopskie, działające niekiedy chaotycznie, a przede wszystkim Armia Ludowa “inspirowana poprzez informatorów wywiadu sowieckiego”, pyszniły się zwycięstwami, mającymi potem krwawe skutki dla obydwu stron konfliktu, a winą obarczały “pańskie” ZWZ-AK. W jednym z raportów dowódca pododdziału BCh cieszy się: Niemcy salutowali nasze oddziały, gdy te ostatnie dokonały likwidacji prawosławnych wiosek Modryń i Modryniec.
Wspomina proboszcz małkowskiej parafii św. Paraskiewy: Dnia 8 lutego 1944 r. o godz. 12 w nocy w Małkowie bandyci podpalili cerkiew oraz wieś. Cerkiewny sprzęt i książki spłonęły, mieszkańców zabito, a kto zdołał się uratować, ten uciekał z Małkowa do sąsiednich wsi.
W Białopolu pod lupą był o. Augustyn Szkwarko s. Jakuba, o którym dokument z 29 grudnia 1943 r. donosi: Członek Komitetu Ukraińskiego, często odbywają się u niego ukraińskie zebrania, poważniejszych zarzutów na razie brak, stara się przypodobać Polakom.
O innych informacje zbierano jeszcze przed wojną. 21 marca 1930 roku starosta chełmski poinformował wojewodę lubelskiego o prowadzeniu działalności konspiracyjnej przez diakona i psalmistę w cerkwi w Sawinie koło Chełma Piotra Ohryzko (Ogryzko). Podejrzana była także jego siostra Zinaida Ohryzko z Tomaszowa Lubelskiego.
Diakon Semen Ostapczuk był notowany jako członek KPZU, a Zinaida jako jego wybitna działaczka. Podejrzani utrzymują kontakt z niejakim Piętalem z Olchowa i jego zwolennikami w Koziej Górze (gm. Olchowiec – Wierzbica koło Chełma) . Starosta postawił wniosek o pozbawienie diakona Ostapczuka etatu psalmisty. Trudno było natomiast ukarać diakona, potem duchownego Piotra Ohryzko, gdyż nie był na dotowanym etacie, a na utrzymaniu wiernych.
Podczas wojny o. Ohryzko był proboszczem w parafii Czartkowiec koło Zamościa. Podczas Liturgii św. wyprowadzono go z cerkwi, wlokąc po schodach i roztopionym błocie i śniegu w szatach liturgicznych. Na zewnątrz świątyni został zastrzelony, a ciało jego spalono. O orientacji ideowej “wykonawców” tego wyroku świadczyć mogą strzępy rozmów, które dolatywały podobno z daleka (słyszała to przestraszona młodzież szkolna, dla której służył Liturgię wielkopostną o. Piotr): Powinno się wybić wszystkich popów, wyniszczyć swołocz bez śladu. Przed spaleniem musiano jednak duchownego rozebrać z szat, bo ubłocone (rzecz działa się na łąkach za cerkwią) nie chciały się zapalić. Wydarzyło się to 10 kwietnia 1944 roku. Nie jest wykluczone, że “autorami” tragedii były oddziały antypolskie i antyukraińskie, które ukrywały się – jak sądzą niektórzy historycy – pod kryptonimem “Międzynarodowy Legion UPA”. W ich skład wchodzili głównie Azjaci, byli żołnierze Armii Czerwonej, wspomagani przez “przewodników”, tutejszy przedwojenny element kryminalny. Oblicza się, że ten dość dobrze uzbrojony i wyszkolony oddział liczył w marcu 1943 roku około dwustu ludzi.
Raporty AK-WiN mówiły w roku 1943 o szczególnie powikłanej sytuacji na południu Lubelszczyzny: Wyprawy na Potok [Górny - przyp. GJP], w których uczestnicy używali sobie specjalnie na Ukraińcach. Z biegiem czasu Ukraińcy i tak dowiedzieli się, kto te wyprawy urządzał.
W tej atmosferze ginęli zwłaszcza ci, którzy nie zdawali sobie do końca sprawy z rozgrywek polityczno – narodowych. Zginęli o.o. Aleksander Marcinkiewicz z Szewni Zamojskiej i Aleksander Kagań, odpowiednio w marcu i wrześniu 1943 r. O. Kagań, proboszcz w Lipinach koło Biłgoraja w gminie Potok Górny, nie był w ogóle związany z ugrupowaniami ukraińskimi. Był raczej, jak to określano, “moskalofilem”, nawiązującym do tradycji prawosławnej Świętej Rusi.
Na pobiciu, obrabowaniu i ostrzelaniu (tylko!) zakończyły się napady na duchownych: Jana Antoniuka z Suchawy koło Włodawy, Teodozjusza Minkiewicza z Horostyty i Andrzeja Drzewieckiego (lub Drewieckiego) z Otrocza koło Janowa.
O. Drewiecki zawdzięcza życie tylko temu, że jako wdowiec samotnie wychowywał dwoje dzieci – od śmierci matuszki Drewieckiej w 1929 roku, gdy posługiwał jako kapłan w Bończy w powiecie krasnystawskim. W latach 1929 – 1930 był tam wikariuszem, a od 4 lutego 1931 roku proboszczem.
O. Drewiecki urodził się 28 października 1878 r., na początku lat 20. uzyskał obywatelstwo polskie (po powrocie z bieżeństwa i ustaniu działałań wojennych 1920 roku). Został wtedy wikariuszem etatowej filialnej cerkwi w Tomaszowie Lubelskim. Po śmierci żony przeniósł się z Bończy do Syczyna, mieszkając na miejscu projektowanej parafii w Sawinie koło Chełma. Ponieważ władze administracyjne stwarzały problemy nie do pokonania nawet przez metropolitę Dionizego, 19 września 1935 roku o. Andrzej został przeniesiony na probostwo do Otrocza w powiecie Janów Lubelski, gdzie zastała go wojna. M. Siwicki w “Polsko – ukraińskim konflikcie” podaje, że ks. Drzewiecki przeżył rekordową liczbę najść, kradzieży, znęcania się i rozbojów. Pięć razy był dotkliwie pobity i trzy razy ostrzelany.
Podobne napady przeżywał na Podlasiu o. M. Weremczuk z Holeszowa. Zawsze kończyły się one stratami materialnymi, co przy niezbyt zasobnej kieszeni i z uwagi na trudy okupacji stwarzało stan dramatycznej biedy. Do tego dochodziły zszargane nerwy.
Inaczej niż na początku okupacji hitlerowskiej, bliżej roku 1945, wiele osób wyznania prawosławnego żałowało, że aspirowało do narodu uk raińskiego pod namową napływowego elementu z terenów wschodnich (raport AK-WiN, obwód biłgorajski, z 4 stycznia 1944 roku).
Dalekowzroczność okazał np. pop Onufrejczyk z pow. Biłgoraj, który w rubryce narodowość napisał; «Umsiedlung aus Rumänien» (przesiedlony z Rumunii). Miał jednak problemy, gdy weszli sowieci i NKWD rozliczało każdego “sojusznika Giermancew”. Rumunia w tym okresie była państwem satelickim III Rzeszy.
Zdarzały się sytuacje, jak niżej opisana z początku 1945 r.: Oddziały NKWD, chcąc sprowokować i rozpętać walki między Ukraińcami i Polakami [na nowo - przyp. GJK], gdy już ich oddziały nie walczyły ze sobą, napadły na Dynów jako Ukraińcy. Ludność polska stawiła opór zbrojny i zawezwała do pomocy wojsko. Wobec interwencji wojska dowódca NKWD decyduje się na krok rozpaczliwy, na dekonspirację. Ale zaraz potem, kilka dni po zdarzeniu, polskie wsie biorące udział w obronie Dynowa zostały spacyfikowane przez NKWD i UB. Natomiast przed oficjalnym wkroczeniem sił sowieckich, zwłaszcza na przełomie 1943 i 1944 r., wielokrotnie stwierdzono – wywiad polski i ukraiński – że agenci Kominternu naprowadzali Gestapo na Polaków, występujących przeciwko agitacji komunistycznej… Akcja Gestapo prowokuje spokojną ludność i zapędza w szeregi komunistyczne.
Do wyjaśnienia pozostaje w dalszym ciągu zabójstwo prawosławnego duchownego i diakona w Buśnie. Za podejrzenie o udział w tym mordzie “Mściwój-Dar” – posterunkowy w Tarnogrodzie, później w Białopolu – został przeniesiony do Sławatycz.
Na tle “rozliczeń” powojennych doszło do aresztowania i zabicia o. Józefa Krotkiewicza [w dokumentach AK-WiN figuruje jako Łukasz - przyp. GJP].
Ten młody, bo z trzynastoletnim stażem, duchowny został aresztowany 1 sierpnia 1943 roku w rejonie Biłgoraja, a zgładzono go prawdopodobnie po przetrzymywaniu i torturach (?) dopiero latem 1944 roku. A może chodzi tutaj o dwie osoby: syna i jego ojca kapłana? Był też inny kapłan o tym nazwisku – stryj?
Bez żadnych usprawiedliwień pozostaje bestialskie wymordowanie kilkuosobowej rodziny Sajów z Luchowa Górnego. Pobożna, bogomolnaja, prawosławna rodzina, darzona wielkim szacunkiem, mieszkająca tutaj od pokoleń, została w ciągu jednej nocy zamordowana, bo “trzymała z popem”, a więc była wierna chrześcijańskiej tradycji, którą inni uważali za przeżytek.
W związku z tym morderstwem w dokumentach Archiwum Państwowego w Lublinie napotykamy tekst wyroku śmierci sądu podziemnego AK na Józefie Krawczuku. On to na czele sześciu ludzi dokonał zabójstwa na tle rabunkowym w nocy z 2 na 3 lipca 1945 roku. Wyżej wymieniony – głosi uzasadnienie wyroku w imieniu Polski Podziemnej – bandyta ze swoją szajką dokonał rabunków i pięciu mordów na osobach prawosławnych, także w Tarnogrodzie. Wszystkiego dokonuje pod przykrywką AK od jesieni 1944 roku.
Było to jednak już tylko tamowanie rwącego potoku. A może i rzeki krwi, która płynęła także przez ręce władców nowej rzeczywistości, wzorujących się od 1945 roku na bratobójczych akcjach Stalina i jego “wyznawców”.
Historycy, chciwi na dokument, archiwalną sensację, jakikolwiek ślad po tamtych czasach, ubolewają, że tak mało jest świadectw, zapisanych stron papieru, które ze szczególnym “smaczkiem” można by było wydrukować, skomentować… “Kwitów” nie ma. Trzeba więc słuchać, pytać, gromadzić ustne przekazy, porównywać, aby ocalić od zapomnienia. Żeby ktoś w międzyczasie nie stworzył nowej “prawdy”, w której nie rozpoznamy już niczego.
Jeszcze kilkanaście lat temu, gdy żyło więcej osób z pokolenia sanacyjno – okupacyjnego, można było z ich pamięci czytać historyczne autentyki. Jakże często, wskazując na tych “zaradnych”, którym powodziło się pomimo ogólnej, równo dzielonej, biedy, mówiono: “Doczesna fortuna była budowana na ludzkiej krzywdzie”. I nie można uspokajać się stwierdzeniem: zawsze tak było.
A jak jest dzisiaj? Mamy nową rzeczywistość, sięgamy do swoich korzeni regionalnych, do historii małych ojczyzn. I przemilcza się w powstających jak grzyby po deszczu monografiach, szkicach, historiach krain i miejscowości fakty dla wielu niewygodne. Najczęściej milczy się o tych, którzy są słabi i bronić się nie są w stanie. A jeśli nowi – wpływowi pochodzą z domów, którym “się powiodło”, bo zostało im mienie “po Ruskich”? To budują nam zupełnie nową historię, w której dojrzeć można ledwie karykaturę wydarzeń.
Dobrze, że otwierają się usta, nim mrok niepamięci pokryje kurzem najnowsze dzieje. Nie zbudujemy godności człowieka na tej ziemi bez rzetelnej prawdy historycznej. Nie wolno jej więc naginać do przejściowych koniunktur, choćby stali za tym wielcy tego świata. Dobrze, że tak wiele osób z Dratowa, Chełma i innych okolic Chełmszczyzny i Podlasia, z całej Lubelszczyzny, potrafiło odważnie, po tylu latach, przekazać swoje świadectwo, aby można je było spisać i przedstawić współczesnemu światu. “Każdy się bał… baliśmy się” – nieraz słyszałem te słowa.
Boją się owce, gdy im zabiorą pasterza. I bardzo się te owce rozproszyły, opuściły owczarnie. Pasterze, duchowni i biskupi, powrócili w miejsce, gdzie rozproszyło się ich stado. Zgarniają je do kupy. A krew męczenników jest przecież nasieniem chrześcijaństwa. Jest wiosna, i gleba oczekuje ziarna. Kiedyś będą obfite plony…
Opinie: (2003-04-14 10:27) – Kriss
powinno być:
Hryhorij Steciuk
“CzOrni dymY na Wołyni”

Komentarz do wpisu W czasie II wojny światowej na Kresach nacjonaliści ukraińscy z OUN, którego autorem jest Wojny » Blog Archive » W czasie II wojny światowej na Kresach nacjonaliści ukraińscy z OUN

Sun, 25 May 2008 20:01:03 +0000

[...] Original post by prtr [...]